دل تنگ هستم / وقتی درب طلایی خانه اش را می گشودند
چشمانم را بستم !
عظمتی که بر گردش طواف می کنیم و به سمتش نماز میبریم /
خانه ایست تهی / پر از پیچیدگی یا سادگی و روانی ؟! / که ره گم نشود !

و او فقط با زبان خودش / زبان دل های خواب آلود ما حرف می زند
راه را نشان میدهد /
و عشقی که به ما بخشیده را میان همه ی این صف ها
مساواتش را عینیت می بخشد که اگر نمی فهمیم / ببینیم

.

.

.

چه سرزمینیست برای فهمیدن .

که مقصر تمام تقصیرها
خود خودمان هستیم

.

و خدا با زبان خودش با من حرف زد .

زندگی دل می خواهد و دلیل و راهی برای قدم برداشتن به سوی هدف . 

و امید . 

 که اگر هر کدام از اینها را فراموش کنی دنبال مرگ می گردی که در آغوشش کشی /

چه باید می گفتم که نگفتم نمی دانم ، می شنید / می دانم ناگفته هایم را هم می شنید

و با زبان خودش با من حرف زد .

خودم را که گم می کنم . خودم را که جایی فراموش میکنم ، نوازش مادر را می خواهم که گذشته ام در خاطرم زنده شود و من خودم در آن عکس های کهنه ی توی ذهنم مرور کنم .

من / او / ما یکی بودیم / من او بودم و حالا او هم من را نمی شناسد .

جوری به من نگاه می کند که انگار انسان هم نیستم !

همه ی اینها مرور می شد در ذهنم و او فقط با زبان خودش با من حرف زد .

گوش کنید : لینک به یوتیوب

پ.ن:فقط خواستم بگویم نمی دانم چرا اینهمه از من می ترسی ...

¤ دنیایی که زنان شوهردار برای تجربه‏ی چند لحظه عشق واقعی به پسران جوان دل می‏سپارند

¤ و مردان سرخورده برای اثبات مردانگی کشف نشده‏شان به دختران باکره...

 _{وبلاگ مطرود}

.

پ.ن : چطور من احساس کردم دوستم داره ... !؟ نمی دونم !

.

پیشترها اعتراف برایم غیرممکن بود !
کم کم از غیرممکن به سخت تنزل کرد ...
و کمی بیشتر که گذشت ، از سخت به اکنون من .

.

 اکنون برای خودم هزاران بار اعتراف کرده ام و برای دیگران صدها هزار بار ...

.

آدم رازداری بوده ام برای دیگران ... نه برای خودم ... و این خیانت بزرگی بوده از من به من !

.

پ.ن : خدایا چگونه خیانت هایم را خواهم بخشید .

چارلی چاپلین می گوید :

¤  «ما بسیار فکر می‌کنیم و بسیار اندک حس می‌کنیم. در دنیای ماشین‌سازی، ما به انسانیت نیازمندیم. بیش از هوشمندی، به مهربانی و لطف نیازمندیم. بدون این صفات، زندگی خشن خواهد بود و از دست خواهد رفت.»

¤ من از کارهای خدا سر در نمی آورم !
کارهای با حکمت خدا ...
البته چرا / گاهی ... خیلی اندک

الان که از پنجره بیرون را می بینم
خیابان به شلوغی روز نیست ٫ بر عکس شبهای شلوغ اول عید ...
و آدمها به شادابی روز نیستند .
شبها که یادشان می افتد تنهاییشان عذاب آور شده ...
شاید مثل من دراز می کشند و می بینند
حتی مادر هم نیست که داستانی برای خواباندنشان تعریف کند ...
بر عکس روزهای شلوغ اول تولد !
.
.
هیچ کس سر از کارهای خدا در نمی آورد .

پ.ن : و گاهی سر از کارهای خودمان ...

سال نو مبارک ... امیدوارم سال 1387 سال تحقق آرزوهایمان باشد

یاس وحشی

 

¤ به شدت از تنهایی خودم می ترسم ...
و از ذهن شلوغ و سیاهی که روزهای تنهایی ام بیدار می شود همیشه فرار می کنم ...

¤ همیشه انسان نگرانی بوده ام . نه فقط برای خودم و طرز فکرم . برای همه ی کسانی که دوستشان داشته ام ... و همه ی کسانی که آرزو داشته ام دوستم داشته باشند !  

و این نگرانی ام گاهی دلیل داشته و گاهی بی دلیل بر روحم خنجر می زده !

مطمئنم من آدم خودخواهی هستم ... مطمئنم ...

 همه را برای خودم نمی خواهم بلکه بدتر از آن خودم را برای همه می خواهم و آنقدر گاهی از خودم به اطرافم تقسیم می کنم که چیزی از خودم برای خودم نمی ماند .

پ.ن : ...

لطفا شما هم یک برش از کیک تولد من بخورین .
امسال از اینکه که متولد شدم واقعا خوشحالم

پ.ن : مسواک بعد از خوردن کیک ...
سعی می کنم این دو چیز رو فراموش نکنم .
مسواک + دلیل کبک خوردنم !

عادت کرده ایم به دور شدن و رفتن

.

.

.

...

پ.ن: باز داشت عاشقانه می شد !